De Earn - Kryst kollum

Mattéus bout it ferhaal benammen op mei ferwizings nei Jezus as in twadde Mozes. By Lukas wurdt gebrûk makke fan de âldtestamintyske wûnderbaarlike berte om it yngripen fan God dúdlik te meitsjen.

Ik ha dus net folle mear mei Kryst, al moat ik tajaan dat de muzyk en de âlde bylden by my noch altyd emoasjes oproppe.

Ik bin dus ien fan dy minsken, dy’t noch by de tsjerke hearre (wolle) en dêr’t guon fan sizze: ‘Wat docht er dêr noch?’ Want as jo net (mear) yn Jezus en de fersoening troch de krúsdea leauwe, wat ik eartiids wol dien haw, dan geane jo de ivige ûndergong temjitte, sizze guon. Lykwols kin ik al lang net mear leauwe yn in God, dy’t sûnder moederaasje it grutste part fan it minskdom foar ivich (!) nei de hel (!) ferwiist.

Ik haw in oar byld fan God krigen, want ik kin net lykas it Fatikaan of de Islam alle homo’s in plak yn it paradys ûntsizze (om mar wat te neamen).

Jezus wie in minsk

‘Wat seit it Kristendom of Jezus jo dan noch?’, wurdt my wol ris frege.

Dat is fansels in fraach, dy’t elke bibelstudint him/harsels hjoed of moarn stelle moat. Ik moat tajaan: neidat de wûnderbaarlike berte, it Messias-wêzen en oare mytyske lagen út de Evangeeljes ferdwûn binne, bliuwt der fan Jezus earst mar in keale minske oer. Mar wat foar minske!

Want dat is foar my de fassinaasje mei Jezus: dat er minske wie. In minske, berne yn in djip-religieus gesin yn Nazareth, dat hielendal yn de Farizeeske tradysje stie.

Syn âlders ha him de Joadske wet foarlibbe en hy hat de Joadske tradysje mear as 20 jier yngeand bestudearre foardat er op ‘en paad gyng mei syn eigen, fernijende ynsjoggen yn it âlde, Joadske leauwe.

Wy witte spitigernôch neat fan syn berte en syn libben foardat Markus en Johannes syn libbensferhaal begjinne mei syn doop yn de Jordaan. Dêr bart wat mei him, dêr krijt er de Geast.

Wat der wier bard is, delsaaiende dowen en/of stimmen út de himel, is foar my net sa wichtich.

Mar dêr op dat plak, fielde Jezus him roppen, dêr krige er ‘de Geast’ sa’t wy dat neame.

In minske kin de Geast krije

Jezus syn fierdere libben hat yn it teken stien fan de stim, dy’t him roppen hat by de Jordaan, foar Joaden it plak dêr’t se it troch God ûnthjitten lân yn geane.

Jezus as minske, dy’t besiket om nije wegen te sykjen mei God, yn in tiid dat ûnrjocht en oarloch syn lân en folk ferskuorre, seit my persoanlik mear as de healgod fan de evangelist Johannes. Dêr wit Jezus al yn it foar dat er lije moat, mar ek dat er wer ferrize sil.

De werklikheid is fansels oars.

It liket my, dat Jezus wraksele hat mei de hurde feiten fan it libben, sa’t jo en ik no noch dogge.

As minske is Jezus roppen en as minske is er ûndergien en tagelyk oerein bleaun. As minske hat er syn folgelingen sá ynspirearre, dat se nei syn dea oan it krús net leauwe koene, dat er stoarn wie.

Ik leau dat wol, mar tagelyk leau ik, wol ik leauwe, dat de Geast fan God noch altyd delsaaie kin op minsken.

Jan Lautenbach